dlaczego-klamiesz

Dlaczego kłamiesz?

Media coraz częściej informują nas o pomówieniach, zniesławieniach, oszczerstwach, które dotyczą znanych ludzi: polityków, artystów, sportowców. Z kłamstwem spotykamy się właściwie w każdej dziedzinie naszego życia – zarówno publicznego, jak i prywatnego. Zastanawiamy się czy w ogóle komukolwiek możemy ufać. Wersje wydarzeń, przedstawiane przez różnych ludzi, są często całkowicie rozbieżne. Zalewa nas fala kłamstw, a my tracimy poczucie bezpieczeństwa.

Kłamstwo

Business tricks

to niemówienie prawdy. Przedstawianie rzeczywistości niezgodnej ze stanem faktycznym, ze sposobem postrzegania i wiedzą o otaczającym świecie.

Każdy człowiek widzi rzeczywistość inaczej. Kłamca przekazuje informacje sprzeczne z jego przekonaniem o otaczającym świecie, z intencją, by zostały one wzięte za prawdziwe.

Jak rozpoznać, że ktoś kłamie?

klamstwo_male-e9164d1a

Mowa ciała zdradza sekrety komunikacji niewerbalnej. Dzięki, której obserwując zachowania i gesty rozmówcy możemy rozpoznać kłamcę.

  • Jeśli ktoś podczas rozmowy odwraca wzrok lub unika patrzenia na nas – może to oznaczać, że kłamie.
  • Gdy dłonie rozmówcy zaczynają dotykać okolic twarzy i głowy to może oznaczać poddenerwowanie rozmijaniem się z prawdą,
  • Często kłamca chce zakamuflować swoje oszustwo… uśmiechem. Nieszczery możemy łatwo rozpoznać – brwi są podciągane do góry, a wargi w kierunku uszu,
  • Kiedy jesteśmy pewni tego, co mówimy, zazwyczaj siedzimy prosto. Świadczy to o poczuciu bezpieczeństwa. Kiedy ludzie są nieszczerzy to podświadomie mają skłonność do garbienia pleców albo zapadają się w fotelu, jakby próbowali uciec od tego, co zostało powiedziane,
  • Kłamcy nie gestykulują. Oszust koncentruje się na tym co i jak powiedzieć. Jak skłamać, by wyszło to wiarygodnie. Gesty rąk uzupełniają szczere wypowiedzi i odczucia. Oszuści kontrolują wyraz twarzy.

Z dużym zainteresowaniem oglądałam amerykański serial:„Magia kłamstw”. Jego bohaterem jest dr Cal Lightman. Współpracuje z policją, udziela pomocy kancelariom prawniczym i osobom prywatnym. Rozpoznaje prawdziwe uczucia ludzi, wyrażane mową ciała. Potrafi interpretować najmniejszą ekspresją ciała, aby udowodnić kłamstwo.

Rozmijamy się z prawdą, aby:

  • osiągnąć korzyść: materialną, psychologiczną, społeczną lub polityczną. Sprzedawca zachwala swój towar wymieniając jego zalety, częściowo prawdziwe, aby klient dokonała zakupu. Znana publiczna postać opowiada o swoim wyższym wykształceniu, którego nie posiada po to, aby zyskać w naszych oczach większą wiarygodność,
  • podnieść swoją wartość w oczach innych. Chłopiec wychowywany przez matkę, który nie zna swojego ojca mówi kolegom o jego wysokim stanowisku ponieważ czuje się gorszy od innych. Inny fantazjuje o swoich podróżach zagranicznych. Chce zyskać popularność w grupie, w której wszyscy wyjeżdżają do odległych krajów. Mijamy się z prawdą z powodu zaniżonego poczucia własnej wartości. Czujemy się gorsi od innych. Zmyślamy historie, które przeżyliśmy. Opowiadamy o sukcesach, które pozostają w sferze naszych marzeń,
  • uchronić kogoś od cierpienia. Sądzimy, że nie mówienie, w szczególności dziecku, osobie starszej o ciężkiej chorobie własnej lub bliskich uchroni ją od większych cierpień. Obawiamy się, że smutna prawda odbierze nadzieję, czyli siłę do walki z chorobą – dlatego kłamiemy,
  • uniknąć konfliktu. W jawnym głosowaniu nad sprawą z którą się nie zgadzamy „nie wychylamy się” i spolegliwie akceptujemy opinię grupy. Obawiamy się odrzucenia. Potwierdzamy nieprawdziwe sądy, aby nie narazić się na problemy.

Pinokio

kłamstwo

jest postacią fikcyjną stworzoną przez Carla Collodiego. Książkowy Pinokio jest drewnianym pajacem, który może ruszać się i mówić. Odczuwa głód, choroby i ludzkie słabości. Podobnie jak człowiek musi w życiu podejmować wybory. Jeśli są one złe, ponosi karę, a dobre są wynagradzane. Cechą charakterystyczną Pinokia jest nos, który wydłuża się, kiedy Pinokio kłamie. W finale pajacyk w nagrodę za dobre postępowanie staje się zwykłym, dobrym dzieckiem.

Pinokio jest symboliczna postacią kłamcy. Często również współcześni rodzice mówią do dziecka: „nie kłam, bo będziesz miał bardzo długi nos”.


Kłamstwo jest integralną częścią natury ludzkiej. Nie ma człowieka, który nigdy w życiu nie uciekł się do kłamstwa. W co czwartej dłuższej rozmowie dopuszczamy się kłamstwa. Rozmijanie się z prawdą ułatwia nam życie. Pomaga przystosować się i ułożyć korzystne relacje z innymi.
Życie bez kłamstwa byłoby bardzo trudne. Ludzie, grupy społeczne, kraje bardzo skonfliktowane.
Nie lubię kłamać. Obawiam się śmieszności i braku pamięci przy konieczności powtórzenia tej samej, nieprawdziwej opowieści. Jeśli wiem, że coś nie jest prawdą, a nie chcę komuś wyrządzać przykrości to milczę. Czasem wolimy nie znać prawdy.
Można kłamać częściej lub rzadziej – jest to uwarunkowane charakterem, sposobem wychowania. Zależy od korzyści, jaką może przynieść.

Jeśli fałszywe informacje docierają do nas nieustannie, przez długi okres czasu to dla wielu stają się prawdą. Szkody są niewielkie gdy kłamstwo dotyczy naszego wyglądu, naszych podobno doskonałych umiejętności. Poprawia się nam nastrój, choć traci na tym nasza samoocena. Społeczne koszty przyjęcia kłamstwa za prawdę są zdecydowanie większe i bardziej niebezpieczne. Oby społeczne igranie z kłamstwem miało zawsze swój dobry finał, a Pinokio drewniany pajacyk z długim nosem, po błędach, złych zachowaniach stał się człowiekiem – zwykłym, dobrym chłopcem.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Dziękuję,
podpis

Newsletter